Nettavis som arbeidsmåte

Klasseavis og liknande er ein frå før mykje brukt arbeidsmåte ute i skulen, iallfall slik eg hugsar det frå mi eiga skuletid. Med stadig nye og betre nettressursar på dette området, vert det etter mi meining stadig meir aktuelt å nytte denne arbeidsmåten i stadig fleire samanhengar.

No er det ikkje lenger berre snakk om å klippe og lime saman eit produkt som skal henge på klasseromsveggen i eit gitt tidsrom. No kan ein publisere desse produkta på internett slik at også andre kan få nytte av dei, og det vert lettare å knyte arbeidet opp mot anna arbeid i same emne. Avisene vil heller aldri hamne i papirdunken bak skulen, slik det nok har blitt gjort tidlegare. No kan ei avis ligge på internett til evig tid, slik at elevane kan ta den opp att ved ei seinare anledning. Gir ikkje dette grunnlag for ei livslang læring, så veit ikkje eg.

Ei nettavis kan lagast om kva tema det skulle vere, og det treng heller ikkje å krevje like mykje tid og ressursar som det har gjort tidlegare. Elevane kan nytte seg av ferdige malar for korleis ei avis kan sjå ut, og soleis fokusere meir av energien sin på sjølve fagstoffet.

Av desse grunnane er eg svært glad for at vi gjennom dette studiet har fått moglegheit til å teste ut avisproduksjon i praksis, slik at vi lettare veit korleis vi skal gripe dette an ute i skulen.

Arbeid med A2

Arbeidet med arbeidskravsoppgåve 2 innebar ulike arbeidsoppgåver og ulik arbeidsmengd for medlemmane i gruppa. Kvar enkelt la mykje arbeid i artiklane til sjølve nettavisa, enkelte la ned mykje arbeid i dokumentet som skulle leverast inn, andre (spesielt Linda) brukte svært mykje tid på html-redigering. Så kom arbeidet med tilbakemelding til den andre gruppa. I det heile tatt var det mykje arbeid som skulle gjerast, og kanskje var det ikkje alltid like lett å fordele arbeidet rettferdig.

Alt i alt synest eg at samarbeidet i gruppa fungerte godt. Gruppa består av ganske forskjellige individ, og vi har alle våre måtar å arbeide på. Til sjuande og sist syns eg vi drog nytte av dette, og alle fekk bidra med det dei var gode til. Samarbeidet gjekk føre seg via msn og Skype, noko som fungerer godt med god planlegging. Og sist, men ikkje minst: Sluttproduktet vart etter mi meining veldig bra! :)

Som ein slags "co-redaktør" brukte eg ein del tid på html-redigeringa, og fekk då erfare at dette ikkje er arbeid for "normale" folk. Mykje prøving og feiling, og ikkje minst mykje irritasjon inne i biletet her. Men det gjekk til slutt, og eg tek forhåpentlegvis med meg nyttige erfaringar vidare i den digitale verda. Eg fekk også bidratt med mitt til fellesdokumentet, og seier meg også nøgd med dette.

Dette var ei utfordrande oppgåve på mange måtar. Først og fremst var det mykje arbeid med det meste, og på grunn av ulike faktorar vart det vanskeleg å fordele arbeidet rettferdig. Blant anna kunne berre éin redigere html i gongen, slik at det vart vanskeleg å dele på dette arbeidet.